Krótko o tym, jak staram się pisać bez błędów.

Wpis ten został zainspirowany przez popularny ostatnimi czasy koszmarek językowy pt. mam horom curke oraz jeden z numerów czeskiego magazynu Reportér. Magazyn ten czytam dla ciągłego powtarzania czeskiej ortografii, jakby ktoś pytał. Im dłużej siedzę w Internetach (a co za tym idzie, czytam, co inni ludzie piszą) coraz częściej zwracam uwagę na to, jakim językiem się posługuję przy codziennej komunikacji z otoczeniem. Nie mówię tutaj o tym, czy w danej chwili mówię po polsku, czesku czy angielsku (taki nieistotny szczegół, wiecie, jak mnie ktoś nie zrozumie to jego problem… A na serio to czasem trzeba mi, niestety, zwracać uwagę, bo mój mózg nie wyrabia), ale w jaki sposób posługuję się którymś z tych języków. Czy korzystam ze skrótów, używam dziwnych, często mocno […]

Holka od mrtvých Židů.

Od dłuższego czasu chodził mi po głowie ten wpis. Kiedyś, dawno temu popełniłam tekst o mojej żydowskiej pasji, ale poczułam potrzebę poruszenia części tego tematu. Trochę dlatego, że na przestrzeni ostatnich kilku lat wśród moich znajomych nastąpiło wiele rotacji, wiązało się z tym wielokrotne odpowiadanie na zajebiście, ale to zajebiście ważne pytanie. Dlaczego Żydzi, zwłaszcza ci martwi? Niby od samego początku, od pierwszego wyjazdu do Oświęcimia umiem wytłumaczyć, czemu mam takie creepy dziwne zainteresowania, które jakoś nie chcą przejść z wiekiem. Ostatnio jednak (mając w perspektywie bliski wypad do muzeum w Treblince) mnie samą zaczęło zastanawiać, co takiego pcha mnie w kierunku tych wszystkich cmentarzy, obozów koncentracyjnych, miejsc kaźni ukrytych gdzieś w lesie i tym podobnych. Dlaczego to właśnie martwi, […]

Znaleziska na Aliexpress – rzeczy związane z Izraelem

Wpis o czeskich rzeczach na Aliexpress cieszył się (i cieszy nadal) sporą popularnością. Raduje mnie to niezmiernie (#mojeżyciemasens), dlatego też dzisiaj zapodaję Wam część drugą, czyli co żydowskiego ma w swojej ofercie Aliexpress. Prace nad dzisiejszym zestawieniem rozpoczęłam dawno temu, ale wiecie, jak jest – lato, rozleniwienie… Początkowo planowałam napisać wpis na podstawie haseł Israel i Star of David, ale to pierwsze dało mi tyle wyników, że starczyłoby tego na kilka tekstów. Ograniczyłam się dość mocno, byście nie pomarli z nudów. Uwaga: wpis opisuje stan na 9.07.2017. Oferta mogła ulec zmianie, ulega zresztą co i rusz. Po kliknięciu na zdjęcie omawianej rzeczy zostaniecie przekierowani na Aliexpress. Dodatkowo uprzedzam – jeżeli ktoś ma ochotę zacząć dyskutować o tym, że rzeczy sprzedawane […]

Znaleziska na Aliexpress – rzeczy związane z Republiką Czeską

Jestem wielką fanką Aliexpress, aczkolwiek w przeciwieństwie do niektórych znajomych nie kupuję tam zbyt często. Rzadko trafiam na coś, bez czego nie będę mogła żyć; zaopatruję się głównie w rzeczy do rękodzieła, jak np. szydełka, liczniki do rzędów, znaczniki, druty do warkoczy… W ramach zabijania czasu badań kulturoznawczych wpisuję czasem różne hasła w wyszukiwarkę sklepową. Znajduję takie cuda, że pojęcia nie macie. Serio, na Ali można znaleźć chociażby fikuśne ubrania, biżuterię, gadżety do gotowania, buty… Czego dusza zapragnie! Dzisiaj chciałabym się z Wami podzielić tym, co czeskiego znalazłam w aktualnej ofercie serwisu.

Uwolnij przeczytane książki!

Zaliczam się do ludzi, którzy nie dość, że czytają, to lubią mieć książki w domu. Najlepiej kilka regałów wypełnionych po brzegi. Znacie to, prawda? Książki czynią świat lepszymi, dodatkowo uatrakcyjniają przestrzeń, w której żyjemy. Ciężko mi wyobrazić sobie życie bez nich. Jeszcze parę lat temu myślałam, że im więcej woluminów w domu, tym lepiej. Wejście w dorosłe życie i ubiegłoroczna przeprowadzka trochę zmodyfikowały moje myślenie… Albowiem nie przewożenie mebli czy naczyń było straszne. PRZEWOŻENIE KSIĄŻEK. STOSÓW KSIĄŻEK. *dramatyczna muzyka w tle i uderzenie pioruna* W życiu bym nie przypuszczała, że to powiem, ale fakt pozostaje faktem – posiadanie dużej liczby książków* boli przy przenosinach z miejsca na miejsce. Kroplą przelewającą czarę goryczy powstałej wskutek przeprowadzania całej mojej warszawskiej biblioteczki była […]

Rzecz o wspólnym czytaniu.

Do napisania tego wpisu zainspirował mnie Zwierz Popkulturalny, a konkretnie wpis autorstwa Zwierza o Febliku Małgorzaty Musierowicz. O wartościach lub ich braku w tej książce nie mogę się wypowiedzieć, ponieważ moje zgłębianie twórczości Musierowiczowej skończyło się na McDusi, czyli dwa tomy wcześniej, niemniej jednak lektura recenzji wiele mi dała, ponieważ uświadomiłam sobie, że mam czytelniczy problem. We wpisie o Febliku Zwierz pisze bowiem o rodzinnym czytaniu.  Nie jest to temat nowy, zresztą wcale mnie dyskusje na temat książek u Zwierza w rodzinie nie dziwią (Kasiu, serdecznie Cię w tym miejscu pozdrawiam!), tym razem jednak losowy wpis, który nawiasem mówiąc Bóg wie jak nowy nie jest (ale przez ponad półtora roku od jego publikacji jakoś nie udało mi się go przeczytać) tak […]

Otóż mamy psa.

O moim i Jakuba psie, części rodziny Prószyńskich, wspomniałam tutaj może ze dwa, trzy razy. Wczoraj minęło dziewięć miesięcy, odkąd można o nas mówić, że jesteśmy „2+pies”. Dlatego też uznałam, że czas najwyższy, byśmy się wszyscy trochę poroztkliwiali nad psim lokatorem zamieszkującym mieszkanie przy Rzymowskiego. Proszę Państwa, oto Herbi.  

Trochę zdziczałam.

Nie da się ukryć. Ostatnio trochę zdziczałam. Zapytacie pewnie, czemu. No, może nie wszyscy z Was, ale komuś to pytanie na pewno się nasunęło tuż po przeczytaniu tytułu wpisu i przyjrzeniu się temu pięknemu zdjęciu liści, które umieściłam w nagłówku. (Swoją drogą autorką owego zdjęcia jest Annie Spratt, zerknijcie na inne jej fotki, warto) Otóż bardziej odnoszącym się do mojej obecnej sytuacji będzie pytanie nie o to, dlaczego, ale w jaki sposób. W swoim dziwacznym zdziczeniu odkryłam bowiem pewną metodę. To ma sens. Izolowanie się od innych oraz częściowe zamknięcie się we własnej głowie ma sens. Na jakiś czas. Zacznijmy jednak od tego, że trochę mam dość. Jakoś w styczniu mój mózg częściowo odmówił współpracy ze mną – zabrakło mi […]

Holokaust selfie, czyli o co chodzi z Yolocaust.de?

Od wczoraj zalewają mnie następujące bardzo szybko po sobie fale postów na Facebooku, gdzie oznaczana jestem w pytaniach, czy znam/słyszałam/widziałam stronę Yolocaust.de. Muszę powiedzieć, że tak, zapoznałam się z tym. Pytań jednak pojawiło się (i wciąż pojawia!) tyle, że postanowiłam napisać o tym przedsięwzięciu dłuższy wpis. Czym jest Yolocaust.de? na tej stronie znajdziecie zdjęcia, które różni ludzie zrobili sobie na terenie, gdzie znajduje się Pomnik Pomordowanych Żydów Europy w Berlinie. Charakterystyczną cechą tego pomnika jest to, że tworzy go 2711 betonowych bloków (po jednym na każdą stronę Talmudu), z czego najwyższe mają prawie pięć metrów. Osoby znajdujące się na zdjęciach wpadły na genialny pomysł wygłupiania się między blokami – skakania, robienia głupich min, przyjmowania dziwnych póz. Potem w ich głowach narodziła się […]

Jaki był rok 2016?

Wpis ten zaczęłam tworzyć już szóstego stycznia 2016, powalona poziomem absurdu w drugim tomie Pomnika cesarzowej Achai Andrzeja Ziemiańskiego. Od paru lat staram się pod koniec roku wymieniać chociaż jeden tytuł książki, której szczerze nie polecam. Tak dla potomnych. I tego czegoś szczerze nie polecam. Fuj. *** Być może moje podsumowanie minionego roku czytacie jako jedno z ostatnich, setne z kolei, nie wiem. Zauważyłam, że tego typu teksty reasumujące czyjeś dokonania lub dowolną rzecz, która miała miejsce w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy, zaczęły się pojawiać w moim newsfeedzie na Faceboooku już w połowie grudnia. A przecież rok trwał. Wyznaję zasadę, że najlepiej podsumowuje się coś, co już się skończyło. Dlatego też pozostawiłam zbieranie do kupy swoich przeżyć i przemyśleń na […]